PIŠE: Darko
Jovanov
REŽIJA I SCENARIO: Steven Zaillian
Bobi
Fišer – kakvo čudo od čoveka, poremećena inteligencija sa rukama i
nogama, hodajuća kontradiktornost izletela pravac iz Manovog romana! Ninajući
se na ljuljašci genija dodirnuo je oba pola, podigao prašinu, učinio da mu se
ljudi dive i da ga preziru, a onda nestao. Ne jednom – nekoliko puta, čak. Posle
svetskog prvenstva 1972. godine, povukao se iz svih takmičenja, ispario skoro
potpuno, da bi tek s vremena na vreme izranjao iz mase: jednom je čak bio i
uhapšen, zbog toga što je navodno odgovarao opisu pljačkaša tek orobljene banke
– smatrao je da su mu smestili; da je taj pritvor udar na njegovu ličnost. Zbog
meča sa Borisom Spaskim u tadašnjoj Jugoslaviji, koja je u to vreme, kao što
pamtimo, bila pod sankcijama (dakle, zabranjivana su joj bilo kakva sportska
dešavanja), izgubio je državljanstvo Sjedinjenih Država, pa se do kraja života
potucao po raznim zemljama sveta, zaključno sa Islandom. Taj prometejski meč,
odigran na Svetom Stefanu i u Beogradu, ali i Fišerov antiamerički stav uopšte,
učinio ga je večnim prijateljem srpskog naroda, što je pre nekoliko godina
umalo rezultovalo imenovanjem jedne ulice u prestonici po njemu. (Ja ga,
iskreno, više cenim kao vanrednog šahistu no kao nosioca bilo kakvih stavova,
ali – to je samo moje mišljenje.)
